Δεν
υπάρχουν νομομερή περιστατικά.
Έχει
εδραιωθεί μια εικόνα μιας μονομερούς αντιλήψης
που έχει οδηγήσει σε δικαστικό πραξικόπημα με θύματα μόνο τα παιδιά
μας.
Η λάθος
επιλογή συντρόφου βαρύνει αποκλειστικά τον καθένα μας ξεχωριστά και
κανένας κράτος και θεσμός δεν το καλύπτει. Το αν αποτύχαμε σαν σύζυγοι
δεν μας απαλλάσσει από την ευθηνή να πετύχουμε σαν γονείς.
Και τα
παιδιά μας έχουν δύο γονείς.
Η
μητέρες οδηγούνται.
Ζητούν
πάντα την αποκλειστική επιμέλεια των παιδιών τους, και κατά παράβαση
του νόμου και των Διεθνών συνθηκών τους δίνεται.
Θεωρώντας εαυτόν σαν την μόνη ικανή για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του
παιδιού τους, παραβλέπουν πρώτα την ανάγκη του παιδιού να έχει δύο
ΓΟΝΕΙΣ, απαξιώνουν τον ρόλο του πατέρα (όσο επαρκής και να είναι,
άλλωστε αυτές τον διάλεξαν), ποινικοποιούν την ηθική υποχρέωση
για γονική φροντίδα και αγάπη από την οποία πηγάζει και η ανάγκη
διάθεσης των υλικών μέσων ανατροφής και διαβίωσης των ανήλικων τέκνων.
Και το
πιο ανήθικο όλων, ζητούν να αμείβονται για της «υπηρεσίες» που
παρέχουν στα παιδιά τους, σαν μόνες ικανές!!!.
Ο έτερος
γονέας από την άλλη, έχοντας «φάει γκολ από τα αποδυτήρια» έχει
εξανεμιστεί και η τελευταία ικμάδα σθένους για προσφορά, υποχωρώντας
στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Παραπέρα,
το κράτος επιφυλάσσει σε εμάς τους πατεράδες, και περισσότερο στα
παιδιά μας, την ιδία ακριβώς απαξιωτική μεταχείριση.
Π.χ.
Μητέρα που ετσιθελικά καταστρατηγεί την απόφαση επικοινωνίας μέχρι να
δικαστεί και να τελεσιδικήσει η καταδίκη της,
το παιδί έχει αποκοπή από τον πατέρα του.
Και ποιό
το όφελος στο παιδί; Από την άλλη τι μπορεί να κάνει ένας πατέρας
εκτός από μηνύσεις;
Ποιος
ρώτησε αν το παιδί θέλει να ζει σε Μονογονεϊκή οικογένεια; !!!
Γιατί να
στηρίξουμε μόνο αυτές όταν υπάρχουν παιδιά πυρηνικών οικογενειών στην
ιδία ή χειρότερη οικονομική κατάσταση;
Η
διαχωριστικές γραμμές στους ρόλους, η μονομερείς διεκδικήσεις
με βάση το φύλο, μονό κακό έχουν κάνει μέχρι
τώρα.
Τα καθεστώς αυτό, καμία βοήθεια δεν θα σας παράσχει. Αντιθέτως,
μεταβιβάζει την ευθύνη των δικαιωμάτων των παιδιών μας σε μη
κυβερνητικές οργανώσεις, που θα έρχονται και θα παίρνουν τα παιδιά μας
από την μητέρα που δεν μπορεί να καλύψει της ανάγκες τους, και θα τα
δίνει σε ανάδοχες οικογένειες, όπως έχει ήδη αρχίσει να γίνεται,
ειδικά στην Αγγλία.
Έτσι θα
βρεθείτε και εσείς, αγαπητές μαμάδες, στην θέση που πολλά χρόνια
βρίσκονται οι μπαμπάδες. (Βάση της αρχής της
ισότητας και το συμφέρων του τέκνου βεβαίως).
Αρκετά
πλατείασα, και το θέμα είναι, ότι δεν είναι μία περίπτωση. Είναι ένα
καθεστώς που μέσα από τα προβλήματα που δημιουργεί, με όπλο τις
διεκδικήσεις, και όραμα τις παροχές, διαλύει
ανθρώπινες ζωές, υπονομεύει και κακοποιεί τα παιδιά μας. Μόνο μαζί
μπορούμε να διεκδικήσουμε το μέλλον των παιδιών μας.
Iakovidis D.
23 Οκτωβρίου 2009 at 10πμ
