Όταν η Βολιβία αναχρηματοδότησε τη δημόσια ύδρευση στην Cochabamba, η Παγκόσμια Τράπεζα επέβαλε την ιδιωτικοποίηση του οργανισμού ύδρευσης.

Κατ' αυτόν τον τρόπο, η εταιρεία Beshtel από το Σαν Φρανσίσκο απέκτησε τον έλεγχο όλου του νερού της πόλης, ακόμα και της βροχής.

Σύμφωνα με το συμβόλαιο, η κυβέρνηση απαγόρευσε στους ανθρώπους να μαζεύουν το νερό της βροχής, ιδιωτικοποιώντας και το βρόχινο νερό.

Αν δεν πλήρωνες τον λογαριασμό, η εταιρεία σου έβγαζε το σπίτι σου σε πλειστηριασμό. Ο κόσμος έπρεπε να διαλέξει ή να τρώει λιγότερο για να πληρώσει το νερό, να μη στείλει τα παιδιά στο σχολείο, να μην πηγαίνει στο νοσοκομείο και να θεραπεύεται στο σπίτι, ή, στην περίπτωση των συνταξιούχων, που είχαν πολύ χαμηλά εισοδήματα, να ψάξουν για δουλειά στο δρόμο.

Τότε με το σύνθημα το νερό είναι δικό μας γαμώτο! ο κόσμος βγήκε στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί. Το τίμημα που πλήρωσε η φτωχή χώρα για τα δάνεια της Παγκόσμιας Τράπεζας ήταν η ιδιωτικοποίηση των πετρελαίων, του εθνικού αερομεταφορέας, και των επιχειρήσεων ηλεκτρισμού και τηλεφωνίας. Η κυβέρνηση όμως απέτυχε να πείσει τον πληθυσμό ότι και το νερό ήταν για πούλημα.